[1]درباره استان فارس
85/10/07
‹‹ و اين سرزمين از دشمن، از خشكسالی و از دروغ بپايد و بدين سرزمين دشمن، بدسالی و دروغ نيايد›› اين بخشی از يک دعای باستانی در مورد يكی از قديمی ترين مراكز تمدن ايران (فارس) است. استان زيبای فارس که يکی از بزرگ ترين قطب های فرهنگی ايران به شمار می آيد از جمله مناطق بسيار ديدنی و مشهور ايران است که بخش مهمی از تاريخ تمدن کهن و بزرگ ايران را در برگرفته است. طبيعت جذاب و غنی استان فارس به ياری منحصر به فردترين آثار تاريخی و باستانی اين منطقه آمده و جلوه های اعجاب انگيزی از زيبايی های طبيعی و تاریخی را به نمايش گذاشته و استان فارس را از هر لحاظ در رديف ممتاز ترين مناطق ايران قرار داده است. شهر مشهور شیراز مرکز این استان باستانی ایران بوده و نام آن تداعی کننده زیباترین و باشکوه ترین باغ های شرقی است. تاريخ تمدن و هويت فرهنگی ايران با آثاری که بقايای آن ها درشهرستان های مختلف استان فارس برجای مانده، نمايان ترمی شود. مجموعه کاخ های تخت جمشيد، آرامگاه های شاهان افسانه ای ایران، آتشکده های قديمی، قلعه ها و دژهای مستحکم، تپه های تاريخی متعدد، مسجدهايی که برخی از آن ها شاهکارهای معماری اسلامی هستند، مقبره زیبا و شکوهمند حضرت شاهچراغ (ع)، باغ های معروف و ... بر تمدن درخشان و تاریخ کهن این خطه از ایران گواهی می دهند. زیباترین و جذاب ترین جلوه های زندگی عشایری جهان را می توان در بین ایلات قشقایی که در محدوده استان فارس زندگی می کنند؛ به وضوح مشاهده کرد. هنرمندانه ترین صنایع دستی که برخی از آن ها زینت بخش موزه های بزرگ جهان است، محصول کار هنرمندان این خطه از ایران زمین است که جاذبه های گردشگری این منطقه را چندین برابرساخته است. استان فارس سهم عمده ای دربخش های اقتصادی كشور به ويژه كشاورزی و صنعت داشته و نه تنها قطب الكترونيک كشور بوده بلکه صنايع پتروشيمی آن نیز از اهميت خاصی برخورداراست. این استان درتوليد گندم، ذرت و انجير مقام اول کشور را داراست و به لحاظ گردشگری نیز از پرجاذبه ترین و مشهورترین مناطق ایران در جهان به شمار می آید.
مکان های دیدنی و تاریخی
استان زيبای فارس که يکی از بزرگ ترين قطب های فرهنگی ايران به شمار می آيد از جمله مناطق بسيار ديدنی و مشهور ايران است که بخش مهمی از تاريخ تمدن کهن و بزرگ ايران را در برگرفته است. طبيعت جذاب و غنی استان فارس به همراه منحصر به فردترين آثار تاريخی و باستانی فارس را در رديف ممتاز ترين مناطق ايران قرار داده است. دره ها و تنگه های متعدد استان فارس، گردشگاه های طبيعی بسيار زيبايی را فراهم نموده اند که همواره پذيرای بازديد کنندگان و دوست داران طبيعت می باشند. تنگ بوان که از طبيعت زيبايی برخوردار است و تنگ خرقه(فيروزآباد) که دره ای سرسبز و خرم است و پوشش جنگلی زيبا، چشمه سارهای فراوان و باغ های پربار دارد، گردش گاه ميان جنگل كه مانند توده ای انبوه در دامنه كوه ميان جنگل و در دو سوی جاده خود نمايی می كند، و ... برخی از اين تنگه ها و گردشگاه ها هستند. مراتع و گل زارهای حاشيه درياچه های منطقه همراه با ماهی های آزاد و پرندگان وحشی چشم اندازهای زيبايی از اين درياچه ها در بهار و پاييز به وجود می آورند که بسيار جذاب و ديدنی هستند. رودخانه ها و آبشارهای جذاب و منحصر به فردی مانند آبشار مارگون سبب شده اند که اين استان توانمندی های قابل توجهی را در زمينه جاذبه های طبيعی داشته باشد و همراه با جاذبه های منحصر به فرد تاريخی خود، پذيرای طبيعت دوستان نيز باشد.
استان زيبای فارس در بر گيرنده کهن ترين آثار فرهنگی ايران است و شهرت جهانی اين استان بی سبب نيست. مجموعه کاخ های تخت جمشيد، کاخ ها و آرامگاه های شاهان اساتیری ایران، آتشکده های قديمی، قلعه ها و دژهای مستحکم، تپه های تاريخی، مسجد هايی که برخی از آن ها شاهکارهای معماری اسلامی هستند، باغ های تاريخی بسياری که به واسطه معماری ارزشمند خود شهرت جهانی دارند و ... بخشی از آثار ديدنی و تاريخی استان فارس هستند که هر ايرانی و غير ايرانی دوست دار فرهنگ و تمدن را به شدت تحت تاثيرقرار می دهد.
صنايع و معادن
صنایع استان فارس در دو دسته کارخانه ای و دستی قابل بررسی و مطالعه است. صنايع دستی استان به علت زيبايی، جذابيت و مرغوبيت، جايگاه ويژه ای را در بازارهای داخلی و جهانی به خود اختصاص داده و فرش، گبه و خاتم آن از معروفيت خاصی برخوردار است. در بخش صنایع ماشینی؛ استان فارس ازمقام ارزشمندی دركشوربرخورداراست. صنایع ماشینی استان را بيش تر؛ صنايع الكترونيكی، شيميايی، ريسنده گی، بافنده گی و صنايع غذايی تشكيل داده است. بيش ترين سهم صنايع الكترونيكی به كارخانه های مخابراتی ايران (كما) تعلق دارد كه از سال 1348 در اين استان شروع به توليد كرده است. كارخانه لاستيک سازی دنا (بريجستون) يكی از چهار توليد كننده بزرگ لاستيک سازی ايران، دراين استان قرار دارد. در زمينه صنايع ريسندهگی، بافنده گی و چرم سازی، اين استان با 50 كارگاه بزرگ و كوچک، سهمی عمده در توليد محصولات نساجی و فرش بافی دارد. در فارس همراه با توليد محصولات كشاورزی، صنايع غذايی نيز رشد چشم گيری يافته است. براساس اطلاعات موجود، بيش از 200 واحد صنايع غذايی در اين استان فعاليت دارند كه توليد مواد غذايی نظير روغن، قند، شكر، گوشت و … را بر عهده دارند. پالايشگاه شيراز از سال 1352 آغاز به كار كرده و فرآورده هايی مانند گاز مايع، بنزين معمولی، بنزين سوپر، و … را توليد می كند. در سال های اخير صنعت پتروشيمی استان نيز توسعه قابل توجهی يافته است. استان فارس، قطب الكترونيک كشور بوده و صنايع پتروشيمی آن از اهميت خاصی برخوردار است.
کشاورزی و دام داری
استان فارس سهمی عمده در بخش های اقتصادی كشور به ويژه كشاورزی و صنعت دارد. اين استان در توليد گندم، ذرت و انجير در كشور مقام اول را داراست. طبق گزارش آمار نامه كشاورزی، اين استان با 1025059 هكتار سطح زير كشت پس از استان های آذربايجان شرقی و خراسان، رتبه سوم را در كل كشور دارد. بر اساس همين آمار، اين استان با 59/12 درصد توليد گندم در كشور رتبه دوم را داراست. دام داری از اركان مهم اقتصادی منطقه فارس است و وجود عشایر قشقایی که یکی از بزرگ ترین و اصیل ترین عشایر ایرانند که دام داری شغل اصلی آنان است سبب رونق دام داری در منطقه فارس شده است.
وجه تسميه و پيشينه تاريخي
فارس در كتيبه های هخامنشی به صورت پارسه و در نوشته های يونانی به شكل پرسيس آمده و معرب آن فارس است. يونانيان نام ايالت پرسيس را به اشتباه بر تمام ايران اطلاق می كردند. درجنوب ايران تا كرانه های خليج فارس، سرزمينی گسترده است كه از روزگاران باستان، پارس (فارس) نام داشته و از آغاز دوره اسلامی مركز آن شيراز بوده است. اين سرزمين، از چند هزار سال پيش زيست گاه پر رونق اقوام بومی ايران، و به ويژه، عيلاميان بوده و از اين قوم، آثار بسياری در گوشه و كنار فارس، هم چون كورنگون ممسنی، نقش رستم، تخت جمشيد، ( مرودشت) به جای مانده است.
سه هزار سال پيش از اين، قومی كه خود را آريايی می خواندند، ازجنوب روسيه امروزی به فلات ايران سرازير شدند و پس از زد و خوردهای فراوان با بوميان آن سامان، به پيروزی رسيدند و برای خود سكونت گاه هايی بر پا داشتند. بيش تر اين آرياييان، چوپان و گله دار و كوچ نشين بوده زندگی قبيله ای داشتند. دين آنان، گونه ای بينش توحيدی بود. آنان به خدای يگانه و بزرگی به نام اهورامزدا ايمان داشتند و نيروهای طبيعی، مانند : آب، آتش، باد، خاک و خورشيد را دارای فره ايزدی پنداشته سرچشمه بدی ها و تاريكی ها را در وجود اهريمن می جستند. اين آرياييان، قبيله های بزرگی داشتند كه معروف تر از همه پارسيان، مادها، سكاها، بلخيان، سغديان، خوارزميان، هراتيان و پارتيان بودند. ‹‹ همه ی اين قبيله ها به يک زبان بزرگ، اما، با لهجه های متفاوت سخن می گفتند و سرزمين خود را به نام ‹‹ آريا وئيج›› (ايران ويج) می خواندند. پارسيان، يكی از اقوام ايرانی بودند كه در سه هزار سال پيش به فارس آمدند و در چند مكان، از جمله در انشان (ماليان در 46 كيلومتری شمال شيراز) و پاسارگاد ساكن شدند. پايتخت آنان، نخست، پاسارگاد بود كه بعدا، به همدان انتقال يافت. در اواخر سده هشتم قبل از ميلاد، مادها در ايران غربی نيرو گرفتند و گرد هم جمع شده، با آشوريان تاراج گر به زد و خورد پرداختند و صد سال بعد آنان را از پای درآورده حكومتی بزرگ بر پا داشتند كه 120 سال پايدار ماند، و سرانجام، فرمان روايی آنان توسط كوروش بزرگ فرو پاشيد.
كوروش بزرگ فرزند كمبوجيه (پادشاه پارسيان) و شاه دختی مادی بود و با كارهای درخشانش بزرگ ترين امپراتوری جهان آن روزگار را پديد آورد. ويژه گی های نخستين فرمان روای فارس چنان است كه مورخان او را پادشاهی دانا، مدير و مدبر و مفسران بزرگ قرآن چون علامه طباطبايی او را ذوالقرنين (که قرآن از او به نيکی ياد می کند) می دانند.
كوروش پس از نزديک به 30 سال فرمان روايی در جنگ با كوچ نشينان ماساگتی ـ ازاقوام سكايی آسيای ميانه ـ كشته شد و پسرش كمبوجيه جای او را گرفت و به مصر لشكر كشيد و آن سامان را به فرمان خود آورد ولی با شورش مغان رو به رو شد و پيش از گرفتن کين خويش در مصر در گذشت. آن گاه داريوش بر تخت امپراتوری هخامنشی نشست و 36 سال بر ايران فرمان راند. هخامنشيان نزديک به 218 سال بر اين سرزمين حكومت كردند تا اين كه اسكندر بر ايران تاخت و شاهنشاهی هخامنشی را برانداخت اما دولتش هفت سال بيش نپاييد و آرزوهايش بر باد رفت و او هرگز نتوانست حکومت این سرزمین متمدن و بزرگ را بیش از این در اختیار داشته باشد.
اگرچه حاكمان پارس به سلطه سلاطين اشكانی در روزگار قدرت آنان گردن نهادند، اما، پارس هرگز جزو امپراتوری اشكانی نشد. شاهان پارس قدرت خود را بر سواحل كارمانيا و سواحل عربستان بسط دادند. از روايات مربوط به اردشير اول ساسانی چنين برمی آيد كه در زمان او، پارس به ممالک كوچكی تقسيم شده بود. از سكه های كشف شده آن دوران می توان دريافت كه در آن زمان، تمدن يونانی، به كلی از پارس رخت بر بسته بود و سنت های تاريخی و اساطيری كهن و دين زردشتی استيلای كامل داشته است. بر اساس شواهد، در آن زمان پارس تنها سرزمينی بود كه در آن جا دين زردشتی حقيقی و نوشته های مقدس آن محفوظ مانده بود. به همين دليل، تجديد حيات آيين زردشتی، با قيام اردشير اول و كشور گشايی های او از پارس آغاز شد. اردشير اول دودمان ساسانيان را بنياد گذاشت و دين زردشتی را در سراسر كشور ايران مستقر كرد. استخر كه پايتخت پارس بود، در دوره ی ساسانی شهری بزرگ و آباد بود. پس از بنيان گذاری امپراتوری ساسانی، پايتخت امپراتوری به تيسفون منتقل شد.
با تصرف استخر و فيروزآباد در سال 28 هـ. ق تمامی فارس ضميمه متصرفات اعراب شد و به تدريج مردم فارس نيز مسلمان شدند. اعراب فاتح تقسيم ايالت فارس را به پنج ولايت كه هر يک را يک كوره می گفتند، از ساسانيان به ارث بردند و اين تقسيم بندی، تا حمله مغولان باقی ماند. پنج كوره فارس عبارت بودند از: كوره اردشير خوره كه مركز آن شيراز بود. كوره شاپور خوره كه مركز آن شهر شاپور بود. كوره قباد خوره يا ارجان كه مركز آن ارجان بود. كوره استخركه مركز آن پرس پوليس بود. و كوره داراب گرد (دارابجرد) كه مركز آن شهری به همين نام بود. در زمان ضعف قدرت خلافت در قرن سوم هجری قمری، فارس به تصرف يعقوب ليث موسس سلسله ی صفاريان درآمد. وی شيراز را تصرف كرد و برادرش عمروليث، مسجد بزرگی در اين شهر ساخت كه هنوز پا بر جاست. پس از آن، فارس به تصرف آل بويه درآمد. عضدالدوله ی ديلمی بر بيش تر ايران و قسمتی از بين النهرين مسلط شد. از كارهای برجسته ی او ساختن بند امير بر رود كر بود. پس از آل بويه، سلجوقيان بر فارس مسلط شدند. در زمان ضعف سلاجقه، سنقر ابن مودود، دودمان اتابكان فارس را تاسيس كرد و اين دودمان، در 543 هجری قمری بر سرزمين فارس فرمان روايی يافت و آخرين فرمان روای آن، آبش خاتون، پس از يك سال سلطنت در 667 هجری قمری به همسری منكو تيمور، يكی از پسران هلاكوخان مغول، درآمد و از آن پس، سلطنت وی نامی بيش نبود و چندی نگذشت كه فارس به دست امرای مغول افتاد.
در 754 هجری قمری، امير مبارزالدين محمد، پادشاه سلسله ی آل مظفر، فارس را تصرف كرد. شاهان اين دودمان تا سال 795 هجری قمری، كه امير تيمور خاندان آل مظفر را برانداخت بر فارس فرمان روايی داشتند. در سال 909 هجری قمری، فارس تحت استيلای شاه اسماعيل صفوی درآمد. در زمان او و جانشينانش، فارس و مركز آن شيراز، آبادی و رونق يافت. در اين دوران، الله وردی خان و پسرش امام قلی خان فرمان روايان كاردان و با تدبير فارس درزيبا ساختن و آبادانی شهر شيراز كوشيدند. در جنگ ميان نادر شاه و افاغنه تحت فرمان اشرف افغان، فارس رنج و ويرانی فراوانی ديد. اين جنگ با شكست افاغنه در 1142 هجری قمری پايان يافت. پس از مرگ نادر، بار ديگر فارس دست خوش پريشانی شد اما، با برآمدن كريم خان زند صلح و آبادی به اين ناحيه بازگشت. از كاردانی و تدبير و دورانديشی كريم خان، آثار ارزشمندی، به ويژه در شهر شيراز به جای مانده است. پس از مرگ كريم خان (1193 هـ. ق)، بر سر جانشينی او ميان بازماندگانش اختلاف بسياری پديد آمد و سرانجام، لطف علی خان زند به فرمان روايی رسيد. پس از آن، فارس در جنگ های لطف علی خان زند و آقا محمد خان آسيب فراوان ديد. پس از دودمان زنديه، قاجاريه حاكم شد. پس از وفات فتح علی شاه (1125 هـ. ق) پسرش حسين علی ميرزا فرمان فرما كه در فارس بود به دعوی سلطنت برخاست، اما كاری از پيش نبرد.
پس از قاجار، اگر چه فارس نقش ارتباطی مهم خود را از دست داد، ولی، به علت داشتن آثار گران سنگ سياسی و تاريخی و آرامگاه های دانشمندان، شاعران و عرفای بزرگی هم چون سعدی، حافظ، ابوعبداله خفيف، ملاصدرا، خواجو، شيخ روزبهان و بواسحاق كازرونی، سيبويه و … هم چنان به عنوان يكی از پرآوازه ترين استان های ايران با معروفيتی جهانی در گستره ی فرهنگ و ادب و عرفان جايگاه خود را حفظ كرد
مشخصات جغرافيايي
استان فارس 6/7 درصد مساحت کل جمهوری اسلامی ايران را به خود اختصاص داده است. استان فارس در جنوب منطقه مركزی ايران بين مدارهای 27 درجه و دو دقيقه و 31 درجه و 42 دقيقه عرض شمالی و 50 درجه و 42 دقيقه و 55 درجه و 36 دقيقه طول خاوری از نيمروز گرينويچ قرارگرفته است. اين استان از شمال با استان اصفهان و يزد، از باختر با استان های كهگيلويه و بوير احمد و بوشهر، از جنوب با استان هرمزگان و از خاور با استان كرمان همسايه است. استان پهناور فارس، منطقه ای چهار فصل بوده و از نظر آب و هوايی می توان سه منطقه ی سردسير، معتدل و گرمسير را دراین منطقه مشاهده كرد. متوسط دما در سردترين ماه سال بين 7- تا 2- درجه ی سانتی گراد و در گرم ترين ماه سال بين 35 تا 40 درجه سانتی گراد در نوسان است. جهت عمومی كوه های اين استان شمال خاوری – جنوب باختری است و هر چه از طرف شمال به جنوب پيش می رويم از ارتفاع كوهستان به طور عمومی كاسته می شود. محدوده استان فارس به دليل تنوع اقليمی و ساختارهای جغرافيايی طبيعی فضاهای خاص و منحصر به فردی را دارا است و از انواع دریاچه های طبیعی، رودخانه های دایمی و فصلی، چشمه های آب گرم و آب سرد برخوردار است. بر اساس سرشماری سراسری سال 1375 جمعیت استان فارس 3759954 نفر برآورد شده است.
درباره شهرستان زرين دشتشهرستانزرين دشت يكي از شهرستان هاي استان فارس است كه در ناحيهي جنوب خاوري استان واقع شدهاست. اين شهرستان از شمال به داراب، از جنوب به لارستان و از باختر به جهرم و فسا محدود مي شود. به علت وجود كشاورزی پر رونق و صنايع وابسته به آن و هم چنين صنايع دستی اين شهرستان بازرگانی در اين منطقه از رونق نسبی برخوردار است و عمده ترين صادرات اين منطقه را: مركبات، پنبه، گل سرخ، خرما، انگور، بادام، گندم، قالی و گليم تشكيل می دهد.
» درباره شهرستان بوانات
شهرستان بوانات به خاطر وجود رودخانه بوانات، مساعد بودن هوا و حاصلخيزی خاک ايجاد و رشد يافته است. مركز شهرستان بوانات شهر سوريان است كه در طول جغرافيايي 53 درجه و 39 دقيقه و عرض جغرافيايی 30 درجه و 27 دقيقه و بلندی 2180 متر از سطح دريا واقع است. سوريان در 142 كيلومتری جنوب خاوری آباده و در 56 كيلومتری خاور راه اصفهان – شيراز قرار گرفته و آبو هوایآن معتدل است. شغل اصلی و عمده مردم اين منطقه كشاورزی و باغداریاست. آب مورد نياز برای كشاورزی از رودخانه بوانات و قناتها منطقه تامين می شود. عمدهترين محصولاتكشاورزیاين شهرستان را گندم، جو، گردو، انگور، سيب، آلو، كشمش و پنبه تشكيل ميدهد. از نظر اهميت دامداری پس از كشاورزی قرار دارد و فرآورده هایدامی و لبنی از توليدات بخش دامداری شهرستان است كه عموما به مصارف داخلی می رسد. كشمش، گردو و آلو نيز جزو محصولات صادراتی اين منطقه محسوب میشود. گيوه دوزی و قالیبافی از صنايع دستی اين شهرستان است. راه سوريان – صفا شهر به طول 50 كيلومتر و مسير راه سوريان – سروستان به طول 40 كيلومتر از مسيرهاي ارتباطي اين منطقه محسوب ميشوند. شهرستان بوانات برابر با سرشماری سال 1375 تعداد 46669 نفر جمعيت دارد كه اين افراد عموما آريايینژاد هستند. مردم شهرستان بوانات مسلمان و شيعه مذهب بوده و زبان فارسی را با لهجههای محلی صحبت میكنند. شهرستان بوانات از جاذبه هایطبيعی چون غارها و چشمه ها و جاذبه های تاريخی چون مسجد جامع سوريان برخوردار است.
» درباره شهرستان داراب
داراب يكی از مناطققديمی استان فارس است که نام سابق آن دارابگرد يا دارابجرد بوده كه آثار آن در فاصله 5 كيلومتری جنوب باختری شهر داراب كنونی موجود است. داراب كنونی به تدريج كه شهر قديمی رو به ويرانی می گذاشته در جنب آتشكده آذرخش به وجود آمده است. قرار گرفتن داراب در مسير راه ارتباطی شيراز به بندرعباس، بوشهر و سواحل جنوبی ايران از دلايل مهم رشد و گسترش آن به حساب می آيد. آن چه در مورد روند رشد و تحول شهر آمده است، مشخص می کند كه داراب در زمان صفاريان گسترش يافت، اما در آغاز قرن ششم قسمت عمده آن خراب شد و تنها قلعه مستحكمی كه در وسط شهر قرار داشته باقی مانده است.
داراب پس از فراز و فرودهای بسيار به خصوص در دوره مغول، در عصر صفويه آرامش خود را بازيافته و به يكی از ولايات مهم فارس تبديل شد. مهم ترين تحول اين شهر در دوره قاجار احداث قناتی در بخش شمالی شهر و تقسيم آب قنات در بافت شهری بوده است. در اواخر دوره قاجاريه با مركزيت يافتن بندر بوشهر، توقف حمل كالا از شيراز به شهرهای ديگر ايران، رونق گرفتن بندر خرمشهر و باز شدن راه تجارتی خوزستان، راه ترانزيتی بين بوشهر و تهران تحت تاثير قرار گرفت. در نتيجه بازار شيراز از رونق افتاد و به تبع آن از رونق بازار داراب نيز کاسته شد.
بافته های داری با اهميت ترين صنايع دستی شهرستان داراب هستند. اين بافته ها از قبيل قالی، جاجيم و گليم از جمله صادرات اين شهرستان به شمار می آيند که به کشورهای ديگر نيز صادر می شوند. کارگاه های قالی بافی داراب بسيار فعال هستند و در جذب نيروی کار اهميت شايان توجهی دارند. کوزه گری و بافتن رويه گيوه نيز از صنايع دستی شهرستان داراب است که جنبه صادراتی دارند. گلدوزی روی پارچه از صنايع دستی بومی منطقه می باشد که بيشتر جنبه مصرف محلی دارد.
به علت وجود كشاورزی پر رونق و صنايع وابسته به آن و هم چنين صنايع دستی اين شهرستان بازرگانی در اين منطقه از رونق نسبی برخوردار است و عمده ترين صادرات اين منطقه را: مركبات، پنبه، گل سرخ، خرما، انگور، بادام، گندم، قالی و گليم تشكيل می دهد. شهرستان داراب از جاذبه های طبيعی و تاريخی با ارزشی برخوردار است. کوه ها و رودخانه هايی که در اين منطقه وجود دارند، به همراه گردشگاه ها و تنگ هايی چون تنگ لای زنگان که منطقه ای جنگلی پوشده از باغ های گل رز است، از جمله جاذبه های طبيعی و مهم منطقه هستند. مسجد سنگی که در زمان ساسانيان دردل کوه حجاری شده ، آتشکده های قديمی که قدمت آن ها به دوره های باستانی می رسند، قصرآيينه که قدمت آن به سال سوم ميلادی می رسد و نقش رستم که آثار مهمی از دوره های عيلامی، هخامنشی و ساسانی را در خود دارد، به همراه ده ها اثر تاريخی و باستانی چون تپه های تاريخی و آرامگاه های مشاهير و ... از جمله مهم ترين جاذبه های تاريخی شهرستان داراب به شمار می آيند که به همراه جاذبه های طبيعی، مکان های ديدنی شهرستان داراب را تشکيل می دهند
درباره شهرستان شیراز
شيراز نگين درخشان فرهنگ و تمدن ايران زمين و يكی از زيباترين و نام دارترين مناطق ايران است. شيراز با سابقه تاريخی منحصر به فرد خود مجموعهای از تمدن باستانی جهان را در برداشته، وارث تمدن اقليم پارس و نشانه ای از هويت باستانی و سهم بسيار ارزشمند ايران در تمدن و فرهنگ جهان است. شيراز با موقعيت خاص جغرافيايی خود كه سه فصل از فصل های سال، هوايی بهاری دارد؛ سرزمين شعر و شاعری نيز هست و دو مرواريد بزرگ ادبيات جهان ( سعدی و حافظ) زادگاه اين سرزمين هستند و آرامگاه آن ها محفل هنردوستان است. شيراز با مناطق اطراف آن يعنی تخت جمشيد، نقش رستم و شهرهای ديرينه يكی از قديمی ترين مجموعه های تمدنی جهان است و آثار تاريخی اطراف آن كه از عظيم ترين آثار باقی مانده در جهان است به تمدن كهن ايران، اعتباری خاص داده است.آثار پرافتخار زمان هخامنشی ها و ساسانیها، نمايشگر ذوقحجاری، معماری،كاشیكاری، نقاشی و مجسمه سازی مردم فارس پيش از اسلام است. بعد از اسلام نيز فارس ها به خصوص مردم شيراز به شيوه ديرين خود، در كسب هنر و آفريدن صنايع دستی كوشش فراوان به کار برده اند و در اين راه بسيار موفق عمل کرده اند. هنرمندان شيرازی در تاريخ هنر ايران در خط و تذهيب، جلوه سازی و گل و بوته سازی،معماری و گچ بری، خاتم سازی و نقره كاری، ابريشم دوزی، قالیبافی و منبت كاری از نام داران و سرآمد های اين هنر به شمار میرفتهاند. امروزه نيز اين منطقه به لحاظ صنايع دستی بسيار قوی عمل می کند و خاتم كاری، منبت کاری، معرق کاری، قالی بافی، پارچه بافی، نقره كاری، مسگری و بافت گليم های زيبا از مهم ترين صنايع دستی شهرستان شيراز محسوب مي شود.
بافت قالی در شهرستان شيراز از سابقه ای طولانی برخورداراست. در تجارت فرش، تمام قالی های ناحيه فارس (جنوب غربی ايران) را تحت عنوان قالی شيراز نام می برند که به طور کامل در صنايع دستی استان فارس توضيح داده شده است. بخشی از فرشينه های خمسه هم که به شيرازی معروفند، از نظر جنس متوسط است و به جز بافندگان خمسه، بافندگان روستاهای غير عشايری نيز آن را می بافند. اين بافته ها نيزبه نام قاليچه های شيرازی مشهورهستند و به کشورهای ديگر نيز صادر می شوند.
پارچههای ابريشمی، نخی و پشمی شيراز و ظروف مسی و نقره كاری اين منطقه نيز از شهرت به سزايی برخوردار بوده و گليم بافی هم در اين ناحيه شهرت زيادی دارد. صنايع دستی شهرستان شيراز از جمله صادرات اين شهرستان به شمار می آيد. خاتم کاری مهم ترين و مشهور ترين صنعت دستی شهرستان شيراز است. خاتم کاری يکی از هنرهای با ارزشی است که در شرق وجود دارد و مهم ترين صنعت دستی فارسی است که بهترين نوع آن در شيراز توليد می شود. از گذشته خاتم سازی اطلاع زيادی در دست نيست، زيرا مواد اوليه خاتم بيش تر چسب و چوب است و اين دو ماده بر اثر مرور زمان از بين می روند. با اين همه در مکان هايی که از نظر مردم جنبه تقدس داشته، به خاتم هايی بر می خوريم که قدمت دويست تا سيصد ساله دارند. تصور می شود هنر خاتم سازی برای اولين بار در شهر شيراز به وجود آمده و مركزاصلی خاتم كاری در شيراز باشد. شايد بهترين نمونه اين هنر درعصر حاضر، ميز خاتمی است که در نمايشگاه جهانی بروکسل (سال 1958) مدال طلا را نصيب خود کرد.
کهن ترين نمونه خاتم که در دست است متعلق به دوره صفويه است. اين اثرمربوط به بقعه شاه نعمت الله ولی در ماهان کرمان است. در خاتم كاری های شيراز بيش تر گل های كوچک و ستاره های درخشانی كه از مواد مختلف تركيب يافته اند، ديده می شود.( قطعات كوچک منظمی از نی، مس، قلع، چوب، عاج بريده و آن ها را روی سطحی كه قبلا سريشم زده اند، می چسبانند.) خاتم كاری بيش تر در روی رحل و صندوقچه های كوچک و جعبه های آرايش صورت می گيرد و نيز ممكن است به موجب سفارش، اشياء بزرگ تر از قبيل ميز و صندلی و غيره را نيز خاتم كاری نمايند. درخاتم های گران قيمت قسمت های فلزی خاتم از طلا يا نقره تشکيل می شود و به جای استخوان در ساخت آن ها عاج به کار می رود. مرغوب ترين نوع خاتم، نوعی است که پره وارو ناميده می شود و نوع ديگری هم هست که به سيم دار مشهور است. چوب، فلز، استخوان و رنگ سبز، مواد و مصالح خاتم سازی را تشکيل می دهند. انواع وسايل و ابزار اين رشته عبارتند از: رنده که پشت خاتم را بسيار ظريف می تراشد، تنگ های گوناگون نظير تنگ مثلث سابی، سيم سابی، پره ساب، گل ساب و توگلو ساب، اره، اره سرقطع کن که سر چوب ها يا گل خاتم را قطع می کند، سوهان که انواع مختلف دارد، پرگار، گونيا، چکش، گاز انبر، مغاز و پرس.
منبت کاری از صنايع و هنرهای دستی شيراز است. واژه منبت به معنای کنده کاری روی چوب است که سابقه ای ديرينه در شهرستان شيراز دارد. شايد بتوان آغاز تاريخ منبت کاری را زمانی دانست که انسان نخستين بار با ابزاری برنده چوبی را تراشيده است. مهم ترين ماده ای که روی آن منبت کاری می کنند چوب است. چوب منبت کاری بايد محکم و بدون گره باشدو برای اين منظور از چوب های آبنوس، فوفل، بقم، شمشاد، عناب و گردو استفاده می شود. شناخت راه چوب يکی از مهم ترين اصول کار است و عاج، صدف و استخوان از ديگر مصالح مورد استفاده در هنر منبت کاری است.
معرق کاری يکی ديگر از صنايع روی چوب و با اهميت شيرازی هاست که شيوه جديد آن، پديده تازه ای در ايران است و عمری پنجاه ساله دارد. معرق در اصل بر تکه های ريزی از کاشی اطلاق می شود که در کنار هم چيده می شوند و فرم های مختلفی را تشکيل می دهند. اين نوع کاشی برای تزيين داخل و خارج گنبدها و سردر مساجد به کار می رفته است. معرق کاری در قرن ششم هجری يعنی در دوره سلجوقيان به سمت کمال رفت و متداول شد. در شيوه تازه معرق روی چوب که به تازگی از منبت کاری جدا شده، طرح مورد نظر روی چوب زده می شود و به وسيله مغار خالی شده و به جای آن تکه هايی به همان اندازه از چوب های مختلف يا عاج، جاگذاری می شود. پس از به وجود آمدن اره مويی های بسيار باريک، معرق روی چوب وارد مرحله جديدی شد و هنری با ظرافت و اعجاب آور به وجود آمد. در اين مرحله جديد با قرار دادن قطعات مختلف از قبيل صدف، عاج، استخوان، فلز و چوب های مختلف رنگی در کنار يکديگر، معرق ايجاد می شود. معرق کاری های شيراز از جمله صنايع دستی صادراتی اين شهرستان به شمار می آيند.
ايلات عمده ای در بخش های تابعه اين شهرستان به زندگی كوچ نشينی مشغول هستند. ايل قشقايی در محدوده شمال و شمال غربی شيراز رفت و آمد می كنند و طوايف عمده آن كشكولی دره شوری، شش بلوكی، قراچه ای فارسيمدان، عمله و لبو محمدی هستند. اين ايل در حال حاضر اهميت و نفوذ سابق خود را از دست داده و دارای ايلخان نيست. ايلات خمسه نيز بيشتر در قسمت های خاوری و جنوب خاوری شيراز رفت و آمد می كنند و شامل 5 ايل هستند به نام های اينانلو، بهارلو، عرب، نفر و باصری. مردم شهرستان شيراز آريايی نژاد بوده و اهالی اين شهرستان دارای زبان فارسی با گويش ويژه شيرازی هستند كه به زبان فارسی اصيل نزديکتر است. تقريبا 97 درصد شهرستان شيراز مسلمان و شيعه مذهب بوده و 3 درصد ديگر را نيز ساير اديان تشكيل ميدهند.
جاذبه های تاريخی متعدد که در گوشه و کنار اين شهرستان پراکنده شده اند، نشان از اهميت و عظمت اين منطقه در دوره های باستانی، اسلامی و معاصر دارند. آرامگاه کوروش کبير که در دشتی پهناور قرار گرفته و از سنگ های سفيد رنگ ساخته شده و قدمت آن به دوره هخامنشيان می رسد، مسجد جامع عتيق که از كهن ترين مسجد های استان فارس و شهرستان شيراز است و قدمت آن به دوره های اوليه اسلام می رسد، مسجد وکيل که از شاهكارها و آثار پر ارزش دوره زنديه است و دروازه قرآن که از شهرتی جهانی برخوردار است، نمونه هايی از آثار دوره های مختلف در شهرستان شيراز به شمار ميآيند.
بازار وكيل شيراز که دارای ويژگی های خاص و زيبايی خيره کنندهای است به همراه باغ های مشهوری چون باغ عفيف آباد (باغ گلشن) و باغ ارم که از مشهور ترين باغ های ايران در جهان است، در اين شهرستان واقع شدهاند. نارنجستان قوام از ديگر بناهای ارزشمند منطقه است که در آن اثر هفت هنر ايرانی، (گچ بری، نقاشی سنتی، آينه كاری، آجركاری، سنگ تراشی، معرق كاری و منبت كاری) قابل مشاهده است. شهرستان شيراز از طبيعت بسيارغنی، جذاب و ديدنی نيز برخوردار است و وجود جاذبه هايی چون تنگ بوان با طبيعت زيبای پيرامونش، پارک ها و گردشگاه های طبيعی چون گردشگاه ميان كتل که زيستگاه گوزن زرد ايرانی است، درياچه های زيبايی چون درياچه پريشان، چشمه های متعدد چون چشمه رچی، دره های سر سبز و ... سبب شده اند که اين شهرستان توانمندی های قابل توجهی را در زمينه جاذبه های طبيعی داشته باشد و همراه با جاذبه های منحصر به فرد تاريخی خود، همواره پذيرای طبيعت دوستان و ايرانگردان باشد.
درباره شهرستان استهبان
استهبان يكياز شهرستانهاي استان فارس است كه مردم آن به زبان فارسی با گويش های محلی و تركی سخن میگويند. شغل افراد اين منطقه كشاورزی، دام داری و صنايع دستی است. ساخت ظروف سفالی لعاب دار و ظريف و کاشی های هنری مهم ترين صنعت دستی شهرستان استهبان است. بهترين ظروف کاشی از نوع سفالی ساده و لعابدار و كاشیهای هنری استان فارس، در شهرستان استهبان توليد وعرضه می شوند. فرشبافی نيز در اين منطقه رواج و رونق زيادی دارد و قالیها بيش تر توسط زنان و دختران و با نقش های محلی و شريعتمداری بافته می شوند. در مركز استهبان يک شركت فرش توليد، خريد و فروشفرش و صدور آن را به نقاط ديگر به عهده دارد. نمد مالی، كلاه بافی، صابون پزی و تخت گيوه سازی از ديگر صنايع دستی منطقه است که در شهرستان استهبان رواج دارد.
جاذبه های طبيعی و تاريخی، مکان های ديدنی شهرستان استهبان را تشکيل می دهند. مهم ترين جاذبه های طبيعی منطقه را درياچه، تنگ و گردشگاه ها تشکيل می دهند. دره سبز و خرم تنگ استهبان با پوشش جنگلی و چشم اندازهای بسيار زيبا قابليت گردشگاهی مناسبی را ايجاد نموده و تنگ لای تاريک درطول سال، پذيرای علاقهمندان ورزش های كوهستانی و دوست داران جلوههای طبيعی است. مراتع و گل زارهای حاشيه درياچه بختگان همراه با ماهی های آزاد و پرندگان وحشی چشم اندازهای زيبايی از اين درياچه در بهارو پاييز به وجود می آورند که بسيار جذاب و ديدنیهستندو گردش گاههای طبيعی و جالب توجهی را فراهم کرده اند. مسجد جامع استهبان از آثار دوره تيموری است و مسجد سنگی ايج که ساختار اصلی آن به دوره ساسانی بر میگردد، از مهم ترين جاذبه های تاريخی شهرستان استهبان به شمار می آيد.
استهبان يكياز شهرستانهاي استان فارس است كه مردم آن به زبان فارسی با گويش های محلی و تركی سخن میگويند. شغل افراد اين منطقه كشاورزی، دام داری و صنايع دستی است. ساخت ظروف سفالی لعاب دار و ظريف و کاشی های هنری مهم ترين صنعت دستی شهرستان استهبان است. بهترين ظروف کاشی از نوع سفالی ساده و لعابدار و كاشیهای هنری استان فارس، در شهرستان استهبان توليد وعرضه می شوند. فرشبافی نيز در اين منطقه رواج و رونق زيادی دارد و قالیها بيش تر توسط زنان و دختران و با نقش های محلی و شريعتمداری بافته می شوند. در مركز استهبان يک شركت فرش توليد، خريد و فروشفرش و صدور آن را به نقاط ديگر به عهده دارد. نمد مالی، كلاه بافی، صابون پزی و تخت گيوه سازی از ديگر صنايع دستی منطقه است که در شهرستان استهبان رواج دارد.
جاذبه های طبيعی و تاريخی، مکان های ديدنی شهرستان استهبان را تشکيل می دهند. مهم ترين جاذبه های طبيعی منطقه را درياچه، تنگ و گردشگاه ها تشکيل می دهند. دره سبز و خرم تنگ استهبان با پوشش جنگلی و چشم اندازهای بسيار زيبا قابليت گردشگاهی مناسبی را ايجاد نموده و تنگ لای تاريک درطول سال، پذيرای علاقهمندان ورزش های كوهستانی و دوست داران جلوههای طبيعی است. مراتع و گل زارهای حاشيه درياچه بختگان همراه با ماهی های آزاد و پرندگان وحشی چشم اندازهای زيبايی از اين درياچه در بهارو پاييز به وجود می آورند که بسيار جذاب و ديدنیهستندو گردش گاههای طبيعی و جالب توجهی را فراهم کرده اند. مسجد جامع استهبان از آثار دوره تيموری است و مسجد سنگی ايج که ساختار اصلی آن به دوره ساسانی بر میگردد، از مهم ترين جاذبه های تاريخی شهرستان استهبان به شمار می آيد.
استهبان يكياز شهرستانهاي استان فارس است كه مردم آن به زبان فارسی با گويش های محلی و تركی سخن میگويند. شغل افراد اين منطقه كشاورزی، دام داری و صنايع دستی است. ساخت ظروف سفالی لعاب دار و ظريف و کاشی های هنری مهم ترين صنعت دستی شهرستان استهبان است. بهترين ظروف کاشی از نوع سفالی ساده و لعابدار و كاشیهای هنری استان فارس، در شهرستان استهبان توليد وعرضه می شوند. فرشبافی نيز در اين منطقه رواج و رونق زيادی دارد و قالیها بيش تر توسط زنان و دختران و با نقش های محلی و شريعتمداری بافته می شوند. در مركز استهبان يک شركت فرش توليد، خريد و فروشفرش و صدور آن را به نقاط ديگر به عهده دارد. نمد مالی، كلاه بافی، صابون پزی و تخت گيوه سازی از ديگر صنايع دستی منطقه است که در شهرستان استهبان رواج دارد.
جاذبه های طبيعی و تاريخی، مکان های ديدنی شهرستان استهبان را تشکيل می دهند. مهم ترين جاذبه های طبيعی منطقه را درياچه، تنگ و گردشگاه ها تشکيل می دهند. دره سبز و خرم تنگ استهبان با پوشش جنگلی و چشم اندازهای بسيار زيبا قابليت گردشگاهی مناسبی را ايجاد نموده و تنگ لای تاريک درطول سال، پذيرای علاقهمندان ورزش های كوهستانی و دوست داران جلوههای طبيعی است. مراتع و گل زارهای حاشيه درياچه بختگان همراه با ماهی های آزاد و پرندگان وحشی چشم اندازهای زيبايی از اين درياچه در بهارو پاييز به وجود می آورند که بسيار جذاب و ديدنیهستندو گردش گاههای طبيعی و جالب توجهی را فراهم کرده اند. مسجد جامع استهبان از آثار دوره تيموری است و مسجد سنگی ايج که ساختار اصلی آن به دوره ساسانی بر میگردد، از مهم ترين جاذبه های تاريخی شهرستان استهبان به شمار می آيد.
درباره شهرستان لارستان
آثار به جا مانده و نوشتههاي جهانگردان به همراه سبک معماری و نوع مصالح بنای اژدها پيکر واقع در ارتفاعات شمال باختری و باختر لار نشان می دهد که حداقل از دوران ساسانی سکونت در اين ناحيه وجود داشته است. مهم ترين عامل در شكل گيری شهر لار عامل دفاعی بوده که جهت حفاظت از راه های تجاری انجام شده است و بر همين مبنا میتوان گفت که مهمترين عامل در شكلگيری اين شهر عامل اقتصادی بوده که اين مساله طی سال های بعد همچنان به عنوان مهم ترين عامل در ابقای شهر يا ركود و رونق آن مطرح بوده است. مهم ترين صنايع دستی منطقه لارستان، كوزه گری است. حلوا پزی نيز در مركز اين شهرستان رواج دارد و از صنايع دستی منطقه به شمار می آيد. رودخانه های متعدد و پرآب به همراه منطقه حفاظت شده هرمود لار که يكی از مناطق بی نظير و قابل توجه گردشگاهی و پژوهشی استان فارس است، از مهم ترين جاذبه های طبيعی شهرستان لارستان به شمار می آيند. بناهایتاريخی شهرستان لارستان بخش ديگری از مکانهای ديدنی اين شهرستان را تشکيل میدهند. بنای دهن شير که يكی از بناهای زيبا و قديمی لارستان است، باغ نشاط که در شمال خاوری شهر لار قرار گرفته و يکی از آثار تاريخی قديم لارستان است و بازار قيصريهلار که در زمان شاه عباس صفوی ساخته شده، به همراه چندين اثر تاريخی، فرهنگی و باستانی از ديدنی های شهرستان لارستان به شمار می آيند.
درباره شهرستان فسا
فسا كه در گذشته به آن «پسه» يا «پسا» می گفتند، از شهرهای قديمی خطهي پارس است. قدمت فسا به پيش از اسلام و دوره هخامنشيان ميرسد. فسا دردوره هاي مختلف دچار ويراني هايي مي شود. بافت شهري پيش از اسلام در قسمتي كه امروز به تپه تل ضحاك معروف است مستقر و داراي خصوصيات شهرهاي قلعه اي قبل از اسلام بوده است. در اين شهرستان صنايع دستی در كنار كشاورزی و دام داری، از رونق بسيار خوبی برخوردار است.قالیبافی، رويه گيوهبافی و كوزهگری از مهم ترين صنايع دستی شهرستان فسا است که در قسمت های مختلف آن رواج دارند. در روستاهای شهرستان فسا قالی بافی با طرح و نقشههای محلیرايج است و بيش تر توسط زنان و دختران تهيه و عرضه میشوند. بر اساس سرشماری سال 1375 جمعيت شهرستان فسا، 183818 نفر برآورد شده است. شغل عمده اهالی كشاورزی، دامداری، صنايع دستی و كارگری است. مردم شهرستان فسا آريايی و سامی نژادند و به زبان فارسی با گويش محلی و عربی سخن می گويند. بيش تر مردم اين شهرستان مسلمان و شيعه مذهب هستند. گردشگاه ميان جنگل كه مانند توده ای انبوه در دامنهيكوهميانجنگل و در دو سوی جادهخودنمايی میكند، مهمترينجاذبهطبيعی شهرستان فسا به شمار ميآيد. قلعه ضحاک که از دوران ساسانی و اوايل اسلام به يادگار مانده، از ديدنی های تاريخی منطقه است.
» درباره شهرستان ممسني
ممسني يكي از شهرستانهاي استان فارس است كه در شمال باختري اين استان واقع شده است. منطقهای که ممسنی در آن ايجاد شده است، اولين بار به خاطر وجود مراتع غنی مورد توجه اقوامی كه دارای معيشتی مبتنی بر دامداری بوده اند، قرار گرفت. به همين خاطر، اولين اقوام ساكن در اين شهر قوم شول (جزو اقوام لر) بوده اند. در دوره معاصر و با كشف منابع نفتی در حوزه ممسنی، اين شهر مورد توجه مجدد قرار گرفت. بافتههای داری مهمترين صنايع دستی شهرستان ممسنی را تشکيل می دهند. قالیبافی با طرحهای ترکی و لری در اين منطقه رواج دارد و بيش تر توسط زنان و دختران تهيه و توليد می شوند. گليم بافیو جاجيمبافی نيز از ديگر صنايع مهم اهالی ممسنی است که در شهر ها و روستاهای اطراف منطقه رايج است. جاذبه های متعدد طبيعی به همراه بناهای کهن تاريخی، مهم ترين مکان های ديدنی شهرستان ممسنی را تشکيل می دهند. رودخانه ها و کوههای متعدد به همراه گردشگاههای زيبا، از جمله جاذبه های طبيعی شهرستان ممسنی به شمار می آيند. گردشگاه ديمه ميل باغستان بسيار زيبا و دلانگيزی است که اطراف آن پر از گل ها و گياهان معطر و چشمه های پرآب است. قلعه سفيدقلعه معروفی که قدمت آن به پيش از عهد عيلامیها میرسد،قلعه شاه جهان احمد که به احتمال قوی به دوران هخامنشی يا اشكانی تعلق دارد و ديمه ميل يا ميل اژدها که قدمت تاريخی آن به دوره سلوكيان يا پارتيان می رسد، برخی از مکان های ديدنی اين شهرستان را تشكيل ميدهند.
درباره شهرستان كازرون
كازرون از شهرهای قديمی ايران است. تا زمانی که شهر بيشاپور به عنوان يک مرکز بزرگ شهری در منطقه پابرجا بود، کازرون بيش تر به يک روستای کوچک شباهت داشت تا يک مرکز شهری و مرکز داد و ستد. در شهرهای پيش از اسلام، ميدان بيش تر از اين که يک فضای اجتماعی باشد، يک فضای اداری - سياسی به شمار رفته و معمولا به عنوان يک فضای تشريفاتی که در خدمت دستگاه حکومتی بود، در جوار کاخ ها و معبر آن ها ساخته می شد. جايگاه بازار كازرون در قبل از اسلام دقيقا مشخص نيست، اما آن چه مهم است اين که نقش اين شهر و در مسير قرار گرفتن آن گويای وجود داد و ستد گستردهای در منطقه بوده است. بعد از ورود اسلام و از ميان رفتن رونق پادشاهان ساسانی، شهر شاهپور نيز از بين رفت و كازرون شروع به رشد کرد. اين رشد از قسمت شمال شروع شده و به تدريج به قسمت بازار فعلی و در قسمت جنوبی شهر رسيد. شغل اهالي اين منطقهرادامداري، كشاورزي و صنايع دستي تشكيل ميدهد. بافت پارچه های ابريشمی، نخی، پشمی، قالی، گليم، شال و گيوه دوزی مهم ترين صنايع دستی شهرستان کازرون را تشکيل می دهند. پارچه های ابريشمی، نخی و پشمی كازرون از شهرت به سزايی برخوردارند ودر گذشته اين پارچه ها درشهر كازرون بافته می شده ولی امروزه بافتن پارچه به شكل های ساده تری معمول است ولی با اين حال بهترين بورياها به شهر كازرون تعلق دارد. قالی بافی نيز در اين منطقه رواج زيادی دارد و بيش تر توسط اهالی ايل قشقايی توليد و عرضه می شود.
جلوه های بهاری و پاييزی درياچه پريشان (فامور) جذاب و ديدنی بوده و مراتع و گلزارهای حاشيه درياچه و پرندگان وحشی آن تفرجگاه طبيعی و جالب توجهی را به وجود آورده اند. ارزش های زيست محيطی درياچه پريشان بسيار كم نظير و جالب توجه بوده و اين درياچه را به يکی از مراکز جلب گردشگران و بوميان منطقه برای گذران اوقات فراغت، تبديل نموده است. چشمه ساسان که مناظر طبيعی ارزشمندی در پيرامون آن وجود دارد و غارهای تاريخی چون غار تنگ چوگان که مجسمه حجاری شده شاپور اول در آن قرار دارد، از جاذبه های طبيعی شهرستان کازرون به شمار می آيند. نقش شاپور که از بقايای شهری آباد بر جای مانده و ويرانه های شهر بيشاپور كازرون که به همت شاپور اول ساخته شده و كاخ ها و بناهای بسياری داشته، به همراه چندين اثر مذهبی و تاريخی ديگر که قدمت بيش تر آن ها به دوره های باستانی می رسند، از مهم ترين ديدنی های شهرستان کازرون به شمار می آيند
» جاذبه های طبیعی استان فارس
آب و هوای استان فارس
آب و هوا
درجه حرارت و ميزان بارندگی
در استان فارس، تحت تاثير ويژگی های توپوگرافيک، سه ناحيه آب و هوايی مشخص پديدار شده است :
- ناحيه كوهستانی شمال، شمال باختر و باختر
دارای زمستان های سرد معتدل و پوشش گياهی قابل توجه می باشد. ميزان بارندگی اين ناحيه در حدود 400 تا 600 ميلی متر در سال گزارش شده است.
- ناحيه مركزی
اين ناحيه درزمستان ها آب و هوای نسبتا معتدل توام با بارندگی و در تابستان ها، هوايی گرم وخشك دارد. آب و هوای اين ناحيه به علت بارندگی نسبی ارتفاعات، نسبت به شمال و شمال باختر وضعيتی کاملا متفاوت دارد، ميزان باران اين ناحيه بين 200 تا 400 ميلی متر در سال است. شهرهای شيراز، كازرون، فسا و فيروزآباد در اين ناحيه قرار گرفته اند.
- ناحيه جنوب و جنوب خاوری
به علت كاهش ارتفاع و پهنای جغرافيايی و نحوه استقرار كوه ها، ميزان بارندگی اين ناحيه درفصل زمستان نسبت به دو فصل بهار و پاييز كم تر می باشد. هوای اين ناحيه در زمستان ها معتدل و در تابستان ها بسيار گرم و ميزان بارندگی سالانه آن 100 تا 200 ميلی متر است. شهرهای لار، اوز و خنج جزو اين ناحيه خشك به شمار می روند.
بر اساس گزارش سال 1371 ايستگاه سينوپتيك شيراز، متوسط حرارت اين شهر 85/16 درجه و حداكثر و حداقل مطلق دمای آن به ترتيب 2/92 و 74/4 درجه سانتی گراد است. بر اساس همين گزارش، متوسط ميزان بارندگی ماهانه منطقه 45/48 ميلی متر است كه حداكثر آن با 2/184 ميلی متر در آذرماه و حداقل آن با صفر ميلی متر در ماه های تير، مهر و آبان است. متوسط رطوبت نسبی اين ناحيه حداكثر 5/84 و حداقل 5/12 درصد می باشد. تعداد روزهای يخبندان در طول سال نيز 34 ورز گزارش شده است.
استان فارس تحت تاثير بادهای شمالی، باختری، جنوبی و محلی نيز قرار دارد، به طوری كه جريان توده های هوايی آن به چهار گروه تقسيم می شود:
بادهای شمالی
كه از سيبری به ايران می وزند و بسيار سرد و خشك هستند و باعث برودت هوا در زمستان، به ويژه در مناطق كوه