كارآفريني در آسيا
ارزش هاي فرهنگي و فعاليت هاي آموزشي
16/07/1385
به گفته مجله Global Entepreneurial Monitor ، گرايش عمومي مردم نسبت به كارآفريني و درك اهميت كارآفريني و حمايت از آن در جامعه ، اصول كليدي پذيرفته شده اجتماعي و فرهنگي هستند .
قبلاً در مالزي گرايشات موجود نسبت به خلق يك كسب و كار و كارآفريني از گرايش هاي مردم نسبت به نژادهاي كوناگون منشاء مي گرفت . اما به خاطر مدرن شدن جامعه مالزي و تأثير پذيري ساختار جامعه از اين تغييرات ، اين گرايشات نيز در حال تحول است . جامعه اي از مالزي كه از چيني ها تشكيل شده و جامعه هندي هاي مسلمان ، سنت هاي ديرپايي از كارآفريني را دارا هستند . در واقع انتقال نسل به نسل كسب و كار و از پدر به پسر اصل پذيرفته شده اين گروه هاست . اين اصل درست برخلاف جامعه «بوميپوترا» است كه سنتي براي كارآفريني ندارد . آنها يا در نهادهاي دولتي استخدام مي شوند يا اين كه خودشان به عنوان كشاورز كار مي كردند يا خرده مالك بودند . در هر حال استثناهايي هم براي اين قاعده وجود دارد چرا كه تعداد اندكي از جامعه «بوميپوترا» وارد عرصه كارآفريني شدند اما در هر حال تعداد آنها قابل توجه نيست . بعضي بر اين عقيده اند كه ويژگي هاي فرهنگ آسيا باعث مي شود كه روحيه كارآفريني سركوب شود . در كنفرانسي كه در سال 2001 برگزار شد دو تن از سخنرانان بيان كردند كه ارزش هاي «كنفوسيوسي» در آسيا باعث مي شود كه كارآفرينان از ريسك كردن بترسند و درگير خودرايي و تك روي شوند . تنها مسئوليت هاي خانوادگي كه با ايده كنفوسيوسي همراه است ، باعث اين رفتار نيست بلكه احترام به مقامات بالاتر و ترس از آنان باعث مي شود كه كارآفرينان از روبرو شدن با چالش ها و تنش هاي موجود در آغاز و خلق يك كسب و كار بترسند و وارد عمل نشوند .
آنها مي گويند كه وضعيت و سطح سنتي و اجتماعي پايين بازرگانان چيني در گذشته باعث شده كه وضعيت كارآفريني پيچيده تر شود . اين فرهنگ آنچنان در جامعه آسيا نهادينه شده كه با وجودي كه 20 درصد از جوانان پتانسيل كارآفريني را دارند اما تنها 5 درصد آنان وارد عمل مي شوند . نخست وزير سابق هندوستان «واج پايي» در «گردهمايي آسيا درباره كارآفريني جوانان و به كارگيري نيروي انساني » گفت كه دولت هاي آسيايي و شهروندان اين قاره بايد طرز تفكر خود نسبت به كارآفريني را تغيير داده ، جوانان را وارد عرصه كنند . نيروي جوان و تحصيل كرده بايد سيستم استخدامي سنتي دولتي را تغيير دهند و دولت ها نيز بايد جوانان را به خلق كار و فرصت هاي شغلي تشويق كنند . اجماع عمومي وجود دارد كه فقدان فرهنگي كه ريسك كردن را تشويق كند بر نبود علاقه به كارآفريني اثر مي گذارد . و از طرف ديگر سيستم آموزشي و محتواي درسي هم خلاقيت و خطر كردن را تشويق نكرده و حتي آن را تضعيف مي كند .
اگر در حين تحصيل ، ابزار مناسب كارآفريني در اختيار نسل جوان قرار گيرد ، اين جمعيت عظيم مي توانند به مهره هاي كليدي كارآفريني تبديل شوند . مجله Global Entrepreneurship Monitor بيان مي كند كه : تحصيلات و به ويژه آموزش مهارت هاي كاربردي كه توانايي كارآفريني را افزايش دهد ، مهمترين راههايي هستند كه از طريق آنها جوامع مي توانند فعاليت هاي كارآفرينان محلي را بسط دهند . به علاوه مشاركت دادن جوانان در فعاليت هاي كارآفريني منافع اجتماعي ديگري نيز به دنبال دارد . جواناني كه به حاشيه رانده شده اند و با مشكلات اقتصادي دست به گريبان هستند ، از اين طريق مي توانند وارد جريان اقتصادي جامعه شوند و قابليت هاي موثر و خلاقانه اي كه در اين قشر وجود دارد زنده شده تقويت مي شود و از همه مهمتر بكارگيري اين ذهن هاي خلاق و پرشور علاوه بر اين كه به جوان جان تازه اي مي بخشد ، مي تواند در توسعه اقتصاد جامعه موثر باشد .
مترجم : آذين صحابي