برای نجات دلار چه باید کرد؟

(839 كلمه مجموعاً در اين متن موجود است)
(63 بار خوانده شده است)  

1390/10/07

عده ای معتقد اند که این رانت قمیتی است که عامل سوداگری و کشیده شدن دلال ها به بازار سکه و ارز شده است و برای از بین بردن سوداگری و دلالی در این دو بازار باید نرخ بهره افزایش یابد تا از این رهگذر منابع به سمت بانک ها کشیده شده و سوداگری را از بین ببرد. متاسفانه دیگر خیلی دیر شده است که بخواهیم از طریق بانک اقتصاد ایران را بهبود دهیم. هم اکنون بانک ها و موسسات از نقش اصلی خویش منحرف و بیشتر به دنبال این هستند که منابع بیشتری را در راستای فعالیت های سوداگرانه خود در پیش گیرند، تذکری که حتی از چشم وزارت اطلاعات به دور نماند. این که به عقیده ی نگارنده بانک به نهاد های غیر توسعه ای تبدیل شده اند به این دلیل است که هم اکنون حجم منابع موجود در بازار مالی 6 برابر بخش حقیقی است، ولی شاهد اتفاق خاصی در بخش حقیقی نمی باشیم. امروز بخش های تولیدی به سختی می توانند از بانک های وام دریافت نمایند و حال چرا باید این گونه باشد. سوال دیگری مطرح می کنم، در شرایط ای که میزان معوقات بانک ها افزایش یافته است چگونه است که تمایل به تاسیس بانک در اقتصاد ایران این قدر زیاد شده است آیا نباید این گمان به یقین تبدیل شود که بانک به دنبال فعالیت های رانت محور می باشد؟ لذا نمی توان به حجوم منابع مالی به بانک ها دل خوش کرد چرا که هم اکنون منابع مالی در نگاه بانک ها هم چون رانتی برای تکثیر پول از پول است. البته نقدینگی های سرگردانی که امروز در جامعه در حال افزایش است، پول های کثیفی است که زاییده فعالیت های سوداگری میباشد به این معنا که این نقدینگی سرگردان نیست که عامل سوداگری است بلکه نقدینگی سرگردان نتیجه سوداگری است و علت سوداگری به سیاست های دولت و بانک مرکزی بر می گردد. به عقیده ی نگارنده بهتر است بانک مرکزی، نگران سوداگری نباشد چرا که خود او عامل اصلی تشدید سوداگری است. زمانی که با عرضه ی ارزان سکه، تمایل به سوداگری در سکه را تقویت می کرد؛ ایا احتمال تشدید سوداگری در سکه را نمی داد؟ زمانی که آقای بهمنی قیمت های ارز وسکه را افزایش میداد، چگونه می توانست قیمت ها را کاذب بخواند در حالی که افزایش قیمت ها از سوی بانک مرکزی به معنی تعییدی بر قمیت های سوداگرانه بوده است؟ بهتر است که بانک مرکزی از پوسته ی خیرخواهانه خود بیرون بیاید و به جای آنکه به دلالان ارز لازم را بدهد این ارز را در اختیار مصرف کنندگان واقعی برساند. طنز این قصه زمانی بیشتر میشود که بانک مرکزی از طریق در اختیار دادن ارز به قاچاق چیان و وارد کنندگان علاوه بر آنکه به گران فروشی و کسب درآمد خود کمک می کند تولید را از بین برده است. چگونه می تواند پذیرفت که 20 میلیارد دلار قاچاق در طی هفت ماهه نخست سال صورت پذیرد و ارز این قاچاق توسط بانک مرکزی تهیه نشده باشد. واردات ممنوعه میوه در شرایطی که میزان عرضه ارز بانک مرکزی حتی وادرات رسمی را پوشش نمی داده است از کجا صورت گرفته است؟ نمی خواهم از مساله دور شوم. مساله این بود که در مبارزه با سوداگری در ارز چه باید کرد. به عقده ی من باید با منشاء اصلی آن به مخالفت برخواست و ان هم سیاست های دولت و بانک مرکزی می باشد. تا زمانی که شوک های متعدد به بخش های تولیدی ادامه داشته باشد و دولت بدهی های فعالان اقتصادی را ندهد و انها را در تنگناهای مختلف عدم بهره وری، کمبود نقدینگی قرار دهد سوداگری ادامه خواهد داشت و تا زمانی که بانک مرکزی به گران فروشی ارز از طریق صرافی ها، دلالان و وارد کنندگان مشغول و ارز مورد نیاز وارد کنندگان اصلی را تامین نکند، سوداگری ادامه خواهد داشت. بانک مرکزی نباید از طریق گسترش سوداگران ( تشویق مردم به خرید سکه ارزان و وارد شدن مردم بی گناه در خیل سوداگران) و افزایش قیمت ها( که تاییدی بر غیر کاذب بودن قیمت هاست ) به توسعه بازارهای سوداگری و دلالی ادامه دهد. البته متاسفانه هم اکنون، پول در هر جایی وارد شود به دید رانت نگاه خواهد شد به این معنی که اگر تولید کننندگان پولی دریافت کنند به جای انکه بیشتر احتمال ورود این پول به سرمایه گذاری وجود داشته باشد، احتمال استفاده از پول برای فعالیت های سوداگری وجود دارد. این بستری است که دولت و بانک مرکزی ایجاد کرده اند و هم اکنون به بانک ها و تولید کنندگان نیز کشیده شده است.عواملی که هم اکنون در حال شکل گیری است همه به بدتر شدن ماجرا کمک می کند، افزایش نقدینگی به علت سوداگری، تشدید بی ثباتی و ناامنی همه و همه زاییده سوداگری و تقویت کننده ی سوداگری است و برای درمان این ماجرا همه چیز از دولت و بانک مرکزی شروع می شود. اگر بخواهند خواهند توانست جلوی قاچاق سوداگری دلالی و غیره را بگیرند البته اگر از سودهای خود که ناشی از فروختن دارایی های خود با قیمت بالاست صرف نظر کنند..محمدشهاب کارشناسی ارشد دانشگاه امام صادق (ع)