[1]90/08/15
و آمد روزي كه نماد بزرگترين جشن رهايي انسان از وسوسههاي ابليس و رها شدن از تعلقات دنيوي و از هر آنچه غير خدايي است.و آمد روزي كه نقطه عطف آزادي است در تاريخ اسارتها و بردگيهايي كه بر انسان تحميل شده بود و سرآغاز حكومت توحيد است وتولد ايمان و مرگ ترديدها و سربلند بيرون آمدن از امتحان عبوديت- آمد روز عيدي كه عيد شرافت بني آدم است و كرامت انسانياش؛ جشن رها شدن از قيد پدراني است كه جان فرزند خويش را نذر قربانگاهها ميكردند.و بالاترين نقطهاي است كه اوج مقام بشر تعيين ميشود و تا ابد، درجه ايمان با همان نقطه سنجيده ميگردد.و ميآيد روزي كه يادآور زيباترين نمونه تعبد انسان در برابر خداوند متعال است و روز فداكاري، ايثار، قرباني، اخلاص و عشق و بندگي، و همانا جلوهگاه تعبد و تسليم ابراهيميان حنيف است و فصل قرب مسلمان به خداوند در سايه عبوديت.و ميآيد روزي كه روز سرسپردگي و بندگي و نزديك شدن دلها به قرب الهي و روز پرشكوهترين ايثار و زيباترين جلوهي تعبد در برابر خالق يكتا و اوج بندگي و تجلي ايثار ابراهيمي و نزول فيض رب العالمين و حلول «عيد قربان» در زمين است.و آمد روز عيد قربان عيد قرباني كه با نماز و عبادتش، با ذكر و دعايش، با قرباني و صدقات و احسانش بستري براي جاري ساختن مفهوم معبوديت و بندگي است...و آمد روزي كه طبع شعر، شيرين سخنان دوباره به وجد آمد از جلال و جبروت اين روز و نوايي پندآموز دادند كه: ز اسماعيل جان تا نگذري مانند ابراهيم/به كعبه رفتنت تنها نمايد شاد شيطان را/كسي كو روز قربان، غير خود را ميكند قربان/مهدي حيدرپور