(847 كلمه مجموعاً در اين متن موجود است) (367 بار خوانده شده است)
26/05/1388 دان یئومان دانشمند ناسا نظریات متفاوتی نسبت به سیارکها اجرامی که بیشتر به دلیل نزدیکی به زمین به عنوان عامل تهدید شناسایی شده اند ارائه کرده است و به اعتقاد وی در جایگاهی خاص باید از این اجرام به دلیل برخورد با زمین تشکر کرد. بسیاری بر این باورند که از این سیاره هاي خرد می توان استفاده های متفاوتی از جمله ساخت و ساز در کره ماه و یا استفاده از ذخائر طبیعی آنها داشت. به علاوه سیارکها از گذشته ها به عنوان اجرامی که می توانند برای سیاره زمین و ساکنانش خطرساز باشند، شناخته می شده اند. نشریه لایو ساینس به ارائه گزارشی به بررسی حقایقی متفاوت درباره این اجرام فراوان از زبان دان یئومان از دانشمندان سازمان ناسا پرداخته است. سیارکها هم ماه دارند: در سال 1993 فضاپیمای گالیله ناسا از کنار سیارک آیدا عبور کرده و تصاویری را به ثبت رساند که این تصاویر وجود قمری کوچک در ابعاد یک کیلومتر را نمایان ساختند. این قمر کوچک در نهایت Dactyl نام گرفت و پس از کشف آن بیش از 150 قمر در کنار سیارکهای مختلف کشف و به ثبت رسیدند که برخی از آنها اجرام نزدیک به زمین را همراهی می کردند. منشا احتمالی قمر سیارکها: تقریبا تمامی اخترواره ها از شکلی نامنظم و خصوصیات سطحی متفاوت برخوردارند. این به آن معنی است که در سطح جاذب نور خورشید در یک سیارک، قسمتی نور بیشتری به خود جذب کرده و تابشهای حرارتی آن نسبت به قسمتهای دیگر در همان سطح بیشتر است. به دلیل وجود این ناهماهنگی یک ضربه چرخشی کوچک می تواند بر روی سرعت چرخش سیارک به راحتی ثر بگذارد. طی چند میلیون سال یک سیارک سست با نیروی گرانشی بسیار پایین می تواند به درجه سرعت چرخشی دست یابد که مواد موجود بر روی سطح استوایی آن به اطراف پرتاب شده و با ترکیب مجدد با یکدیگر قمری کوچک را برای اخترواره به وجود آورند. تاثیر نور خورشید بر حرکت سیارکها: پس از رسیدن نور خورشید به یک خرد سیاره، این نور توسط سطح سیارک جذب شده و پس از تاخیری کوتاه به فضا بازتاب داده می شود. انرژی که از حرارت بازتاب دادن نور به وجود می آید باعث ایجاد شتاب کوچکی در حرکت سیارک خواهد شد. این پدیده به شتاب بخشی یارکوسکی شهرت یافته است. با گذشت صدها هزار سال زمان این شتاابهای کوچک می توانند مسیر مداری یک سیارک را به منطقه ای به نام منطقه تشدید، جایی که سیارکها به شدت تحت تاثیر نیروهای گرانشی سیاره های کیوان و مشتری قرار می گیرند، حرکت می دهد. سیارکها متنوعند: زمانی سیارکها تنها صخره هایی سرگردان در فضا پنداشته می شدند اما اکنون دانشمندان می دانند که این اجرام از نظر ساختار و ترکیب بندی کاملا متنوع و متفاوتند. بخشی از این طیف متنوع به ضعیفترین سیارکها تعلق دارد که زمانی ستاره دنباله دار بوده اند که منبع یخی آنها برای تبخیر شدن به اتمام رسیده و به همین دلیل خصوصیات دنباله دار بودن خود را از دست داده اند و یا در دوره ای از غیر فعالی قرار گرفته اند که هیچ یک از ذرات یخی آنا در معرض نور خورشید قرار نمی گیرد. همسایه های ثروتمند زمین: سیارکها شاید به صورت تئوری بتوانند سیر ساخت و ساز را در فضا هموار سازند زیرا ساختار این اجرام سرشار از مواد با ارزش سنگی و فلزی است. آزمایش بر روی شهاب سنگهای جدا شده از سیارکها نشان می دهد به صورت میانگین سیارکهای نزدیک به زمین از تمرکز بالایی از فلزات با ارزشی مانند پلاتین برخوردارند که این خصوصیت همسایه های زمین را بسیار ثروتمندتر از خود زمین خواهد کرد. سیارکها نزدیک ترین همسایه زمین: در حال حاضر سیارکها نزدیک ترین همسایگان زمین را تشکیل می دهند که حتی در برخی مواقع از ماه نیز به زمین نزدیکترند. این به آن دلیل است که برخی از سیارکها از مدارهایی نامتعارف برخوردارند که در دوره های زمانی خاص فاصله آنها تا زمین کمتر از فاصله ماه تا زمین خواهد شد. این پدیده سالانه چندین بار رخ داده و سیارکهای متعددی را به نزدیکی زمین هدایت می کند. حمله سیارکها به زمین: زمین روزانه تحت ضربات بیش از 100 تن از موادی قرار می گیرد که از سیارکها و ستاره های دنباله دار به بیرون پرتاب می شوند. خوشبختانه این حجم وسیع مواد به شکل غبار و ذرات بسیار ریز به زمین رسیده و آسیبی به آن وارد نمی کنند. نمونه بارز آن شهاب بارانهایی است که در زمانهایی خاص از سال نمایان می شوند. سیارکها عامل شکل گیری حیات: پس از شکل گیری منظومه خورشیدی در حدود 4.6 بیلیون سال پیش بر اساس نظریه ای برخورد سیارکها و ستاره های دنباله دار حاوی آب و مواد کربنی باعث شکل گیری ابتدایی ترین عوامل تشکیل حیات در زمین شد. پس از تشکیل حیات برخوردهای متعدد دیگر تغییراتی از قبیل انقراض دایناسورها و تغییر سیر تکامل را در زمین به وجود آورد. این فرایند زمینه ساز گسترش گونه های قابل انطباق با یکدیگر از جمله پستانداران شد و شاید بتوان گفت بسیاری از جاندارن در صورت عدم برخورد این سیارکها با زمین هرگز امکان حیات بر روی این سیاره زنده را نداشتند.
