31/02/88
تحقيق و تجربيات متعدد ثابت مي‌كند كه كيفيت و شيوه رهبري بر ميزان توليد، كارآيي، رضايت كاركنان و روحيه آن‌ها ثأثير بسزايي دارد. در اين ميان يكي از اصولي كه با توسعه منابع انساني ارتباط مستقيم دارد، مشاركت دادن كاركنان در امور، توسط مديران است. در اين نظام نوين مديريتي اگرچه تصميم گيرنده نهايي مديريت سازمان است، ولي مديران اطلاعات لازم جهت اخذ تصميم نهايي را از مغزها و تجربيات بسيار با ارزش تمامي كاركنان خود به صورت پيشنهادهاي سازمان يافته دريافت مي‌كند. مديران در حاليكه مسووليت نهايي واحدي را كه به سرپرستي آن گمارده شده‌اند، بر دوش دارند، در كارگرداني عمليات با كساني كه به راستي كار را به انجام مي‌رساند، مشاركت مي‌كنند. پي آمد اين رويه آن است كه كاركنان به احساس درگير بودن در رسيدن به هدف‌هاي سازمان دست مي‌يابند و خود را به عنوان عضو داراي مسووليت سازمان و سهيم در منافع و ضررهاي آن مي‌بينند. براساس پژوهش‌هاي صورت گرفته بيشتر كاركنان خواستار درگير شدن بيشتر و اظهارنظر زيادتر در سازمان موثر بر محل كار خود هستند. ولي نكته مهم اينجاست كه آيا مشاركت در هر جا عملي است يا اينكه مشاركت كاركنان تحت چه شرايطي اثر بخش و كارآشده و رضايت مشاركت كنندگان را در پي دارد؟برخي از شيوه‌هاي مشاركت، ممكن است اثربخشي كم داشته يا فاقد كارآيي باشند، به اين نوع مشاركت، شبه مشاركت مي‌گويند، به طور مثال درخصوص مساله‌اي كه قبلأ اخذ تصميم شده است از كاركنان نظرخواهي كنيم. ميزان نفوذي را كه كاركنان در تصميم‌گيري سازمان خويش اعمال مي‌كنند، درجه مشاركت مي ‌نامند. عموما درجه مشاركت به سبك رهبري مدير وابسته است، زماني که مديري از سبك رهبري آمرانه و هدايتي برخوردار است، كاركنان هيچگونه نفوذ و كنترلي بر تصميمات اتخاذ شده ندارند و درجه مشاركت در اين سبك صفر است. در اين سبك رهبري هدايتي و دستوري، مدير يا تصميمات را به صورت يك جانبه و بدون توضيح درخصوص چرايي اين تصميم از بالا به پايين ابلاغ مي‌كند يا اينكه براي تصميم اخذ شده دليل و استدلال آورده و يا به صورت تشويقي تصميم را به پايين سازمان القاء مي‌كند. درجه بعدي مشاركت، همان مشاركت جزيي است كه مدير با كاركنان مشورت مي‌كند يا از طريق سيستم پيشنهادات نظر ايشان را جمع‌آوري كرده ولي خود اخذ تصميم مي‌كنند، ولي در مشاركت كامل مدير، سبك رهبري تفويضي را اختيار كرده و با تفويض اختيارات به افراد يا گروه‌هاي نيمه مستقل يا خودگردان حق تصميم‌گيري را تماما به اين گروه‌هاي كاري واگذار مي‌كنند. منظور از مستقيم بودن مشاركت بدان معناست كه كاركنان خود مستقيم با كساني كه در رأس هرم تصميم‌گيري هستند ارتباط برقرار مي‌كنند و منظور از مشاركت غير مستقيم آن است كه كاركنان نماينده‌اي را به منظور مشاركت در تصميم‌گيري سطوح بالاتر از بين خود انتخاب كرده و به طور غير مستقيم در تصميم‌سازي و تصميم‌گيري‌ها مشاركت مي‌كنند.
بر گرفته از وبلاگ هاي ايسنا