22/01/88
آنچه در روند توسعه سازمان ها و جهاني سازي از اهميت زيادي برخوردار است توجه ويژه به مهمترين ابزار در توسعه يعني نيروي انساني است.سازمان هاي كسب و كار در روند جهاني سازي اقتصادي بيش از هرچيز ديگري تحت تاثير شرايط برون سازي در كشورهاي مختلف هستند و بيشترين آثار اين شرايط بر قلمروي مديريت منابع انساني در سازمان خودنمايي مي نمايد.به گزارش موج ،توسعه شركت ها و سازمان هاي چندمليتي ايجاب مي كندكه تمركز بيشتري براي جلوگيري از ايجاد وقفه در توسعه اقتصادي، بر روي مديريت منابع انساني انجام شود.يكي از مهمترين نكات در مديريت منابع انساني كه از اهميت ويژه اي برخوردار است، توجه بر محيط بيرون سازمان و تاثير آن بر منابع انساني و در نتيجه اثر آن بر روندجهاني سازي است.منابع انساني سازمان متاثر از شرايط اقتصادي، سياسي، فرهنگي- اجتماعي و شرايط اقليمي و زيست محيطي است بنابراين در طراحي استراتژيك مديريت منابع انساني بايستي تاثيرات اين بخش ها را كاملا در نظر گرفت.عملكرد و اثر بخشي هر سيستم از جمله سيستم مديريت منابع انساني با شاخص هايي اندازه گيري مي شود كه ارزش ها و فرهنگ جامعه آن را انتخاب و ديكته مي كند بنابراين در طراحي استراتژيك عمليات در سيستم مديريت منابع انساني و تعيين اولويت ها و منابع آن در جامعه تنها تفاوت ارزش هاي اجتماعي است كه ماهيت مديريتي منابع انساني را متفاوت مي كند.آنچه در خصوص تاثير محيط سياسي بايد بدان اشاره كرد اين است كه محيط سياسي به ويژگي هاي حكومتي، سياست ها و دستورالعمل هاي دولت و مصوبات وزارتخانه ها و ساير سازمان هاي ذي ربط، نهادهاي سياسي و نظاير آنها بستگي دارد.
اما آنچه بيش از همه عوامل بر روي مديريت منابع انساني از اهميت زيادي برخوردار مي شود امنيت سياسي- اجتماعي است كه به شدت بر روي روحيه كار، مسئوليت پذيري و تقويت وجدان كاري موثر است كه ساير عوامل محيطي، حتي شرايط اقتصادي كشور چنين تاثيرات بلند مدت و پايداري را نخواهد داشت.اما نكته ديگر تاثيرات محيط اجتماعي و فرهنگي است كه مشخص كننده ويژگي هاي باوري، هنجاري ارزشي و عادت هاي قومي و قبيله اي در مناطق مختلف كشورها است زيرا شخصيت و نوع نگرش افراد به مسايل حتي كاري را اين نوع مسايل تحت تاثير قرار مي دهد.مسئله ديگري كه از محيط برون سازماني بر روي مديريت منابع انساني سازمان تاثير مي گذارد محيط زيست و شرايط اقليمي كاركناني است كه در سازمان حضور دارند.حتي آب و هوا، شرايط اقليمي به معني خشك و معتدل بودن و مواردي از اين دست نيز بر روي شرايط ديدگاهي كاركنان موجود در سازمان اثرگذار مي باشد. تاثير شرايط زيست محيطي و اقليمي در سازمان تا حدي است كه باعث تفاوت هاي زيادي در قضاوت ها و نگرش آنان در زندگي اقتصادي و اجتماعي و حتي سياسي كاركنان خواهد گذاشت.منابع انساني سازمان از محيط درون سازماني نيز تاثير مي پذيرند كه شامل ويژگي هاي كمي و كيفي منابع انساني به ويژه شرايط سني، تحصيلي، مهارتي است و شناخت كامل منابع انساني سازمان از جهت چنين ويژگي هايي موجب ايجد مزيت در سازمان براي شناخت بيشتر مهمترني ابزار توليد، يعني منابع انساني مي شود زيرا اين عامل دوم مي تواند به عنوان نقطه قوت و هم نقطه ضعف سازمان قرار بگيرد.همچنين نوع و ماهيت تكنولوژي از عوامل عمده تصميم گيري هاي استراتژيك واحدهاي توليدي به حساب مي آيد و اهميت اين عامل در كشورهاي در حال توسعه كه ماشين آلات و دانش فني را از كشورهاي صنعتي دريافت مي كنند بيش از كشورهاي صنعتي است زيرا در اين كشورها، تغيير يا جانشين كردن تكنولوژي جديد از يك سو متضمن هزينه سنگين ارزي و از سوي ديگر متاثر از روابط خارجي كشور مي باشد.به هر حال اينكه منابع انساني در سازمان تحت تاثير شرايط محيطي ،نگرش هاي متفاوتي دارند، مطلب كم اهميتي نيست و در روند طراحي سيستم هاي موثر مديريت منابع انساني توجه به آن ها از اهميت زيادي برخوردار است.اصلاح سيستم هاي منابع انساني و استخدام و نوع نگرش ها به نظام اداري براي تغيير آنها بايستي به صورت ريشه اي و از واحدهاي سازنده اين سيستم ها صورت بگيرد كه همان تك تك منابع انساني توجه جدي به ريشه هاي نگرش ها و رفتارهاي آن ها است.
در حال حاضر منابع انساني در سازمان ها مهمترين اولويت و سرمايه سازماني هستند كه بايد با اولويت هاي ويژه اي به آن ها نگريسته شود كه اصلاح نظام اداري يكي از مهمترين اولويت هاي آن است.قانون مديريت خدمات كشوري به عنوان يك قانون بسيار مهم، براي اصلاح نظام مديريت انساني در سازمان هاي دولتي تنها يك گام و قدم اول است كه بايد پرورش يافته و هدايت گردد و در غير اين صورت اين قانون نخواهد توانست نقش مهم و عميق خود را در اصلاح مسايل منايع انساني در كشور ايفا نمايد.يكي از مهمترين مسايل در كشور و در نظام اداري ايران مسئله عدم كارايي منابع انساني سازمان است و اين در حالي است كه اين عدم كارايي كاملا ريشه اي و ريشه دار بوده و تنها مربوط به منابع انساني در سازمان هاي دولتي نيز نمي شود.فرهنگ منابع انساني در سازمان هاي دولتي ايران فرهنگي است كه بر مبناي آن ناكارآمدي ها متولد شده و شكل مي گيرند و از اين بابت نبايد تنها عدم كارايي ها را به عدم كارايي شاغلين سازماني نسبت داد بلكه روش ها رويه ها مشكل اساسي سازمان هاي دولتي ايران هستند كه براي اصلاح آن ها نبايد تنها به اصلاح قوانين مالي بسنده كرد و اصلاح فرهنگي نيز از اهميت فوق العاده اي برخوردار است.