[1]سیستان و بلوچستان دریای آرمیده درکویر-1
86/5/23
قبایل بلوچ رسم دارند كه وقتی مهمانی تازه بر آنها وارد میشود، كدخدا یا ریشسفید او را به مهمانخانه یا به قول خودشان مسافرخانهشان میبرند. به رسم همیشگی، اول آب تعارف میكنند. سیستان و بلوچستان، سرزمین بلوچ هاست و بلوچها، مردمانی هستند رشید، غیرتمند، شجاع، درستكار، امانتدار، نترس، خوشقدم، مهماننواز، جنگجو، بامهارت و صادق. در دوران هخامنشیان و پس از فتوحات كورش، مرزهای شرقی ایران، كویر هند و ادامه آن در شمال شرقی تا كنارههای رود جیحون میرسید. در سالهای ۳۳۶ قبل از میلاد كه كشور ایران، (آریانا) نامیده میشد، اسكندر با لشگركشی به هندوستان از طریق ایران، بخش عظیمی از آن كشور را فتح كرد و مرزهای ایران تا پنجاب از سمت مشرق كشیده شد. در دوره اشكانیان و به هنگام سلطنت مهرداد اول، بلوچستان بهطور كامل جزء قلمروی دولت اشكانی به شمار میرفته است. در سال ۱۸۵۹ میلادی، برابر با ۱۲۳۸ش، انگلیسیها بین اسكندریه و خلیجفارس اقدام به كشیدن سیم تلگراف كردند و این بهانهای شد برای تصرف اراضی كشور در حوالی بندر گواز از سوی آنها. بعدها، ناصرالدین شاه برای خشنودی دولت انگلیس با جدا شدن قسمتی از كشور ما موافقت كرد. بدین ترتیب مرزهای كشور ما به دو منطقه سیاسی بلوچستان ایران و بلوچستان پاكستان تقسیم شد.اغلب پژوهشگران ایرانی و خارجی معتقدند كه نژاد ایرانی و بهخصوص بلوچ، از زیباترین نژادهاست. (نئار كوس)، دریادار قشون اسكندر نیز از زیباییهای این منطقه و مهربانی و خونگرمی بلوچها بسیار تعریف كرده است. قدمت سرزمین سیستان بسیار زیاد است و حتی بر پایه كتیبههای تاریخی، بلوچ و بلوچستان، قبل از اسلام هم وجود داشته است.
● طبیعت سیستان
كوههای بلوچستان در اثر فرسایش اشكال عجیب و دیدنی پیدا كرده است. مثلا رشتهكوه اطراف خاش، بین راه زاهدان تا خاش از آن جمله است كه درباره بعضی از این اشكال مردم اعتقادات خاصی دارند.كوهی در نزدیكی خاش وجود دارد كه مردم محلی معتقدند شكل آن شبیه مادری است كه كودكش را درآغوشگرفته و به آن شیر میدهد. د ریاچه جازموریان دریاچهای فصلی است كه در غرب بلوچستان واقع است و نیمی از آن در كرمان قرار دارد، این دریاچه چون پوشش گیاهی فراوانی دارد (جاز) و به علت كثرت و زیادی (موریان) و در كل (جازموریان) نام گرفته است.بادهای سیستان بسیار معروفند. یكی از آنها را مردم در قدیم باد (گاوكش) مینامیدند. این باد فقط در زمستانها از شمالشرقی میوزد و هنگام وزش، بارانهای سیلآسا به دنبال دارد. میگویند وجه تسمیه آن به این علت بود كه در اثر شدت باران، علوفه گاوها مرطوب میشد و از بین میرفت و گاوها بیعلوفه مانده و از گرسنگی میمردند.