بررسي چالشها و راهكارهاي رشد ICT در كشورهاي در حال توسعه پایانی
(480 كلمه مجموعاً در اين متن موجود است) (730 بار خوانده شده است)
بررسي چالشها و راهكارهاي رشد ICT در كشورهاي در حال توسعه پایانی 86/4/24 وزارت ICT تنها به مخابرات پرداخته است حميد بابادينيا - عضو هيات مديرهي نظام صنفي رايانهيي استان تهران - هم معتقد است كه مهمترين راهكاري كه ما را به سمت استفاده از فنآوريهاي نوين سوق ميدهد، اصلاح فرهنگ مديريتي جامعه است. وي با بيان اين كه البته در حال حاضر در وزارت ICT و در مطبوعات فقط به مخابرات پرداخته شده و هيچ صحبتي از ICT نميشود، گفت: وزارت ICT فقط ارتباطات نيست و بايد به ICT نيز بها داده شود، در حال حاضر نيز همهي پروژههاي مربوط به IT در مركز تحقيقات مخابرات متوقف شده كه علت اصلي آن ضعف مديريت است كه يكي از معضلات اصلي چنين روندي ياس و نااميدي جوانان است، به ويژه براي متخصصان IT كه ركود پروژهها آنها را به مهاجرت وادار ميكند و در واقع دوران خشكسالي و ركود IT از سال 84 شروع شده و معلوم نيست تا كي ادامه پيدا ميكند. اهداف ICT در سيستم ايران قابل پيادهسازي نيست استاد دانشگاه شهيد بهشتي گفت: مشكل مديران ما نگاه مستقل به تكنولوژي است و بايد در نظر داشت كه آيا واقعا بسترهاي فرهنگي براي استفاده از اين پيشرفتها را دارا هستيم. محمد عشقي تصريح كرد: افراد براي داشتن نقشهاي كليدي IT در كشور وجود ندارند و اهداف ICT در سيستم ايران قابل پيادهسازي نيست چرا كه معيارهاي اجتماعي، فرهنگي و اقتصادي بايد مدنظر قرار گرفته شود و نميتوان به درجهي اثربخشي دست يافت. مردم بايد در تمام برنامههاي توسعهي ICT در راس قرار بگيرند عضو هيات علمي دانشگاه شيراز هم معتقد است: مردم بايد در تمام مدلهاي برنامهي ICT در راس قرار بگيرند و برنامهها با در نظر گرفتن نياز آنها اجرايي شوند. علياكبر صفوي با اشاره به اهميت ريشهيابي ميزان اثربخشي توسعهي ICT در كشورها اظهار كرد: آمار نشان ميدهد تا سال 2005، نزديك به حدود50 درصد مردم جهان تلفن نداشتند و اين در حالي است كه تا دو سال گذشته، تلفن همراه دامنهي پوشش خود را به بيش از 70 درصد دنيا توسعه داد. كارشناسان بر اين عقيدهاند كه كمبود نيروي كار متخصص در كشورهاي در حال توسعه از مهمترين محدوديتهاي بهرهگيري بهينه از فنآوري اطلاعات و ارتباطات به شمار ميرود؛ بسياري از اين متخصصان فقط در زمينه به كارگيري يا تعمير و پشتيباني ابزار فنآوري فعاليت دارند و درصد نا چيزي در زمينهي توسعه آن مشغول هستند، بنابراين كشورهاي در حال توسعه بايد در مقياس وسيعي به تربيت افراد متخصص و زبده در عرصهي فنآوري اطلاعات و ارتباطات بپردازند. با تمام اين اوصاف فنآوري اطلاعات و ارتباطات از نقش تسهيل كنندگي قابل توجهي در كاهش هزينهها برخوردار است؛ با اين حال، اثر بخشي سياستهاي فنآوري اطلاعات و ارتباطات در يك كشور تضمينكنندهي اثر بخشي آن در كشور ديگر نيست و از اين منظر، ميتوان كشورهاي مختلف را با توجه به ويژگيهاي مختلفشان مورد ملاحظه قرار داد.