[1]گردشگری در زاهدان(2)
85/12/21
جاذبه هاي طبيعي
كوه ملك سياه
اين كوه در حقيقت آتشفشاني خاموش است كه هزار و ششصد و چهل و دو متر از سطح دريا ارتفاع دارد و در كنار راه زاهدان- زابل واقع شده است. اين كوه نقطه مرزي مشترك بين ايران و پاكستان و افغانستان است.
كوههاي سيستان
اين كوهها با جهت شمالي و جنوبي، چينخوردگيهاي فشردهاي هستند كه از غرب به بيابان لوت و از شرق به دشت سيستان منتهي ميشوند. پلنگكوه مشرف به دشت سيستان، يكي از مهمترين برجستگيهاي اين ناحيه است. توده بازالتي كوه خواجه در حاشيه درياچه هامون و در غرب زابل تنها عارضه مهم دشت سيستان است و بهطور متوسط حدود نهصد متر از سطح درياي آزاد ارتفاع دارد.
رودخانه سيانجان (تلخ آب)
اين رودخانه كه يك رودخانه مرزي است از كوه پاچنشاهي واقع در ميرجاوه – پانزده كيلومتري شرق زاهدان- سرچشمه ميگيرد و به موازات خط آهن زاهدان به ميرجاوه به سوي جنوب شرقي جريان مييابد. در محدوده شهرستان خاش خط مرزي ايران و پاكستان را تشكيل ميدهد و پس از مخلوط شدن با رودهاي لاديز و گزو در صد و سي و پنج كيلومتري شرق خاش از خط مرزي خارج و مازاد آبهاي آن در مراتع سيلابي به هامون واقع در خاك پاكستان سرازير ميشود. طول اين رودخانه از سرچشمه دويست و پنجاه كيلومتر است.
دشت سيستان
اين سرزمين يكي از دشتهاي داخلي ايران است كه بهطور متوسط چهارصد و هفتادو و پنج تا پانصد متر از سطح دريا ارتفاع دارد و از آبرفتهاي رودخانه هيرمند و سيلابهاي اطراف آن پوشيده شده است.
دشت لوت
بزرگترين چاله فلات داخلي ايران دشت لوت است و بخشي از آن بين سيستان و بلوچستان قرار دارد. اين دشت، يكي از خشكترين و گرمترين دشتهاي جهان است و كمتر اثري از آب در آن ديده ميشود. حداكثر بارندگي آن در سال حدود سيصد ميليمتر است. ارتفاع متوسط دشت، حدود ششصد متر و پستترين نقطه آن سيصد متر ميباشد. قسمت غرب دشت لوت، بيابان ديگري به نام نمكزار كه در فصل بارندگي بسيار صعبالعبور ميشود، وجود دارد. نيمه شرقي دشت لوت را ريگ روان پوشانيده است. قسمتي از لوت جنوبي سرزمين هموار و قابل عبور است. در دشت لوت بر اثر تابش شديد آفتاب و بادهاي شمالي و غربي، تودههاي بزرگ ماسه، هميشه بهطرف جنوب و جنوب شرقي در حركتاند و تپههاي ماسهاي زنجيرهاي را تشكيل ميدهند.