[1]آموزش صحيح صنايعدستي، معناگر شور آدمي
85/12/15
مهرداد احمدامير آقايي
میراث آریا:آموزش والاترين وسيله انتقال ميراث كهن فرهنگي و اخلاقي هر جامعه به شمار ميآيد كه هدف آن توسعه افكار، ژرفنگري، خلاقيت، خودآگاهي و در نهايت تعالي داشتههاي نهفته در جامعه است. همچنين ضرورتي حتمي در ارتقاي داشتهها و يافتههايي به شمار ميآيد كه داراي زير بناهاي محكم و پايهاي در بعد كلان و اساسي است تا بتوان داشته و يافتههاي جزئي را بر روي آن بنا كرد كه همچون رشتههاي مختلف صنايعدستي در نهايت كليتي داشته باشد، از اين رو ضرورت دارد روشهايي را در آموزش مد نظر قرار داد كه علاوه بر حفظ ميراثهاي فرهنگي و شيوههاي راز آموزي پيشههاي صنايعدستي، آمادگي حضور مصنوعات توليدي در انطباق با استانداردهاي پذيرفته شده در عرصه بينالمللي نيز را دارا باشند.
به اين ترتيب آموزش با هدف ايجاد زمينههاي اشتغال، علاوه بر ايجاد تعالي در درون، به عنوان يكي از ابزارهاي اصولي مورد پذيرش قرار خواهد گرفت.
اطلاق صحيح هنر- صنعت به صنايعدستي كه در فصل مشتركهاي شوريدگي و خرد منجر به آفرينندگي ميشود جز با حضور ضمير ترازندهاي چون انسان امكانپذير نمينمايد. انساني كه هميشه خرد ورزي و شوريدگي با او همراه بوده و همين خصيصه وجودي او بوده است كه در ادامه حيات، ابزار و ادوات مختلف زندگي خود را با بهرهگيري از نيروي ژرف احساس و ذوقي دروني به زيبايي آراسته است.
بنابراين سخن به گزاف نگفتهايم چناچنه بگوييم صنايع دستي نتيجه كنار همنشيني خرد و شور انسان در سر جمع همه هنرها و فنون و تبديل صورت ظاهر پديدهها و اشيا پيرامون به معنا و از معنا به صورت ظاهر بوده است كه هويت انساني در آن شكل نهايي خود را يافته و مسير خود را از ميان سدهها و هزارهها در طريقي دائمي ميپويد، منطق و شوري كه اساس راز آموزي در صورتهاي هنري بوده است و يا به عبارتي ديگر قاعده و پايه ايست كه از يك سو فن ساخت و پردازش عيني آن را عهده داشته و از سويي نيز موجبات شناخت و آگاهي را فراهم ميآورد.
از اين رو دستيابي به روشهايي كارآمد و معقول در آموزش به منظور انتقال دستاوردهاي ياد شده به نسل آينده ضرورتي در خور به شمار ميآيد؛ تا با اجراي شيوهاي اثر بخش هم آموزش دهنده و هم آموزش گيرنده با سهولت و احساس تعلق خاطر بر انگيخته شوند.
با قبول اين نكته آموزش به عنوان يكي از مكانيزمهاي اصلي توسعه شناخته شده و توجه به رويكردي راهبردي و نظاممند در جهتگيري فعاليتهاي آموزشي به سمت تلفيق و انطباقي اصولي از روشهاي آموزشي استاد- شاگردي و در تناسب با فضاي زندگي امروز ضمن آنكه آموزش را در سطح كلان، هدفمند، پويا، انعطافپذير و همراه با شور، ذوق و اشتياق به شمار ميآورد، بستري مناسب را نيز در جهت ايجاد اشتغال مولد و پايدار و حضور در بازارهاي داخلي و خارجي با توجه به شرايط نوين زندگي در هزاره سوم، اعم از نظامهاي اطلاعرساني پيشرفته، تكنولوژيهاي جديد و تغييرات حاصل از سرعت فراهم ميكند.